Maria Skłodowska-Curie - urodziła się w 1867 roku w Warszawie, zmarła w  1934 roku w Sancellemoz (Francja)

Absolwentka Sorbony (Uniwersytetu Paryskiego), od 1906 roku wykładowca i profesor fizyki tej uczelni. W 1898 roku w lipcu, współpracując z mężem, Piotrem Curie, drogą frakcjonowanej krystalizacji blendy smolistej (odpadu rudy uranowej) otrzymała frakcję zawierającą zwiększoną ilość pierwszego pierwiastka promieniotwórczego nazwanego przez nich polonem. W grudniu tegoż roku otrzymała chlorek innego, silniej promieniotwórczego pierwiastka nazwanego radem, który stanowił znaczącą domieszkę wydzielonego z blendy chlorku baru. Małżonkowie Curie otrzymali w 1903 roku Nagrodę Nobla z fizyki. W 1902 roku wydzielili czysty chlorek radu. Za wyodrębnienie czystego chlorku radu Maria Skłodowska-Curie otrzymała w 1911 roku drugą Nagrodę Nobla, tym razem z chemii. Maria Skłodowska-Curie rozwinęła naukę o promieniotwórczości i przyczyniła się do powstania Instytutów Radowych w Paryżu (1914) i w Warszawie (1932), którymi kierowała. Była jedną z założycieli Polskiego Towarzystwa Chemicznego w 1919 roku oraz członkiem honorowym PTChem od 1924 roku. W 1995 roku prochy Marii Skłodowskej-Curie zostały przeniesione do paryskiego Panteonu.

Jędrzej Śniadecki - urodził się w 1768 roku w Żninie, zmarł w 1838 roku w Wilnie

Absolwent Fakultetu Medycznego Szkoły Głównej Koronnej w Krakowie, a po kilkuletnim pobycie we Włoszech i Szkocji 1797-1822 profesor chemii Uniwersytetu Wileńskiego. W latach 1825-1839 kierownik Kliniki Terapeutycznej w Wilnie. Autor pierwszego polskiego podręcznika Lavoisierowskiej chemii "Początki chemii" wydanego w latach 1800, 1807 oraz 1816/1817. Jeden z twórców polskiej terminologii chemicznej. Autor podręcznika fizjologii "Teorya jestestw organicznych" (1804, 1811) oraz pism o treści medycznej, wśród nich "O fizycznem wychowaniu dzieci" (1822). Wielu jego uczniów objęło katedry chemii oraz medycyny na uczelniach polskich i rosyjskich. Uznawany za "ojca chemii polskiej" oraz za najwybitniejszego w Polsce lekarza. Autor pism satyrycznych wykpiwających wady polskiego społeczeństwa.

Wiktor Kemula - urodził się w 1902 roku w Ismailu (Besarabia), zmarł w 1985 roku w Warszawie

Absolwent Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, studiował u Stanisława Tołłoczki, a następnie w latach 1936-1941 profesor chemii fizycznej Uniwersytetu we Lwowie, w okresie 1945-1968 profesor chemii nieorganicznej Uniwersytetu Warszawskiego oraz  w latach 1954-1985 twórca i kierownik Zakładu Fizykochemicznych Metod Analitycznych Instytutu Chemii Fizycznej PAN. Od 1950 członek PAU, od 1956 członek PAN, a w latach 1955-1959 i 1972-1974 prezes Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz w latach 1976-1985 - prezes honorowy PTChem w latach 1969-1971 przewodniczący Działu Chemii Analitycznej Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC), członek honorowy wielu towarzystw chemicznych, 1950-1985 redaktor "Roczników Chemii" (od 1972 "Polish Journal of Chemistry"), 1956-69 "Chemii Analitycznej". Zajmował się fotochemią i spektroskopią. Stworzył w Warszawie polską szkolę polarografii, którą rozwinął w kierunku chromato-polarografii. Autor ponad 400 doniesień naukowych oraz monografii "Spektralna analiza emisyjna" (1956) z Adamem Hulanickim. W latach 1948-70 sześciokrotnie przeredagowywał i unowocześniał podręcznik "Chemia nieorganiczna".

Jan Zawidzki - urodził się w 1866 roku we Włukach k. Płocka, zmarł w 1928 roku w Warszawie

Absolwent Politechniki w Rydze, doktoryzował się u Wilhelma Ostwalda w Lipsku. W latach 1907-1917 profesor chemii w Akademii Rolniczej w podlwowskich Dublanach. W latach 1918-1928 kierownik Katedry Chemii Nieorganicznej w Politechnice Warszawskiej, a w latach 1919-1921 rektor tej uczelni. Od 1919 roku jeden z głównych organizatorów wydziałów chemicznych w odrodzonej Polsce, a w latach 1924-1925 kierownik Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Był jednym z głównych inicjatorów Polskiego Towarzystwa Chemicznego - w latach 1919-1921 jego wiceprezesem, a w roku 1922 - prezesem. Zajmował się kinetyką chemiczną, termochemią i historią chemii.

Stanisław Kostanecki - urodził się w 1860 roku w Myszakowie k. Zagórowa, zmarł w 1910 roku w Würzburgu (Niemcy)

Absolwent Wydziału Chemicznego Uniwersytetu w Berlinie. Badania dotyczące chemii barwników wykonał w Szwajcarii. Jest uważany za jednego z twórców szwajcarskiego przemysłu barwnikarskiego. W latach 1886-1989 był kierownikiem laboratorium chemii organicznej Szkoły Chemicznej w Miluzie,a od 1890 roku profesorem chemii Uniwersytetu w Bernie. Zajmował się barwnikami roślinnymi, a następnie barwnikami grupy flawonów.

Włodzimierz Kołos - urodził się w 1928 roku w Pińsku, zmarł w 1996 roku w Warszawie

Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Doktoryzował się na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1961-1966 kierował grupą badawczą w Instytucie Badań Jądrowych w Świerku, a w 1965 roku stanął na czele Katedry Chemii Teoretycznej na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1969 roku został profesorem zwyczajnym i członkiem Polskiej Akademii Nauk. Wykonane przez niego obliczenia energii dysocjacji cząsteczki wodoru były pierwszym przypadkiem w historii, gdy modelowanie metodami chemii kwantowej przyniosło wyniki znacznie dokładniejsze niż pochodzące z doświadczeń spektroskopowych. W latach 80-tych ubiegłego wieku intensywnie zajmował się modelowaniem teoretycznym rozpadu beta trytu. Wynikiem tych obliczeń były dane kluczowe dla prób ustalenia masy neutrina elektronowego.

Jan Harabaszewski - urodził się w 1875 roku w Radomiu, zmarł w 1943 roku

Absolwent Wydziału Chemii Technicznej Szkoły Politechnicznej we Lwowie, nauczyciel chemii w Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, adiunkt Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, twórca metodyki nauczania chemii w szkolnictwie polskim. Głównym przedmiotem jego zainteresowań było nauczanie chemii poprzez eksperyment uczniowski. Uważał, że chemia jest najlepszą szkołą myślenia indukcyjnego i rozwija osobowość ucznia. Był redaktorem czasopisma dla nauczycieli "Fizyka i Chemia". W 1936 roku wydał dzieło "Dydaktyka chemii". Założyciel i pierwszy przewodniczący Sekcji Dydaktycznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego, a w latach 1924-1926.

Ignacy Mościcki - urodził się w 1867 roku w Mierzanowie, zmarł w 1946 roku w Versoix (Szwajcaria)

Absolwent chemii Uniwersytetu w Dorpacie. Jako asystent Katedry Fizyki Uniwersytetu we Fryburgu (Szwajcaria) zaprojektował termoelektryczny piec do otrzymywania tlenków azotu bezpośrednio z powietrza, który znalazł praktyczne zastosowania. W związku z tym projektem opracował szklane kondensatory wytrzymujące wysokie napięcie, powszechnie stosowane przez kilkanaście lat. W 1912 roku został zaproszony przez Senat Politechniki Lwowskiej do zorganizowania Katedry Elektrochemii Technicznej i Chemii Fizykalnej. Był głównym organizatorem przemysłu azotowego w odrodzonej Polsce, a także Spółki METAN, zalążka przeniesionego w latach 1922-1926 do Warszawy Chemicznego Instytutu Badawczego (dziś Instytut Chemii Przemysłowej im. prof. Ignacego Mościckiego). Jeden z organizatorów, a w 1923 roku prezes, Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W latach 1926-39 Ignacy Mościcki był Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej.